In Memoriam dr. Paul Zuidema – augustus 2013

Toen op 8 augustus 2013 ons telefonisch het bericht bereikte dat Paul plotseling was overleden stonden we sprakeloos. Onvoorstelbaar dat dit waar kon zijn. We huilden samen dikke tranen van schrik en verdriet.

Mozambique 145In 2005 begonnen we zo vol enthousiasme onze eerste outreach voor Doctors for Life vanuit Kwazulu Natal – Zuid Afrika om vanuit een tent patiënten te helpen die in stromen naar ons toe kwamen. Paul kenden we als Nederlander nog niet maar we gingen vol vertrouwen met elkaar op pad vanaf de zendingspost Kwazisabantu.

Bij terugkomst keken we naar het verrichtte werk en concludeerden dat de nood in Zavora zo groot was dat we met slechts één hulptraject niet konden stoppen. Dus richtten we de Stichting Kliniek Závora Mozambique op en probeerden daar omheen ruchtbaarheid aan te geven.

Binnen twee jaar was er zoveel aan geld en middelen binnen gekomen dat de bouw gestart kon worden van twee units en dus ‘ons ziekenhuisje’ er kwam.
In 2009 was het zover gereed dat Paul besloot zijn eigen praktijk in Nederland over te dragen en zelf aan de slag te gaan in Mozambique. Eerst voor 3 maanden en daarna verlof, veranderde al snel in periodes van een halfjaar en dan even in Nederland bij zijn familie. Dat was dan ook genieten.

Wanneer hij tijdens verlof bij ons langskwam voor hulpmiddelen (medicijnen, verband en diverse overige materialen) en bij te praten puilde zijn koffer soms bijna uit van wat wij gekregen hadden van vrienden rondom. Materialen wat hij zo goed kon gebruiken. Elke keer was het een feest zijn belevenissen te horen van wat hij allemaal meemaakte. Zijn liefde, warmte en bijzondere betrokkenheid bij de bevolking daar, las je uit zijn verhalen in de nieuwsbrieven.

Naast medische zorg bieden wilde hij niets liever dan mensen vertellen van de de Here Jezus en Hem leren kennen, waar hij zichzelf ook in grote afhankelijkheid van God wist elke dag van zijn leven. In deze afhankelijkheid levend, geloven wij dat Paul ook gestorven moet zijn. Gewoon zittend in zijn stoel verenigd met Zijn Heer. Aan zijn tijd in Mozambique waar hij zo intens van genoot is een einde gekomen.

Voor hem geen mooier afscheid. Voor ons zó’n groot gemis wat nu is ontstaan.
Lieve Paul, zo langzamerhand voelde je als een broer. Dankjewel voor de enorme hulp die wij van je kregen, onze steun en toeverlaat ter plekke, je discretie, maar tegelijkertijd je warmte, liefde en toewijding, aandacht voor iedereen die je hulp gaf en hulp behoefde!

We danken God dat hij jou aan ons gaf binnen de stichting en persoonlijk, en zien uit naar een weerzien!

Hessel & Iety van der Sluis