Nieuwsbrief dr. Paul (april 2013)

Mozambique 166Inderdaad, het is vandaag 24 april. Nu een week geleden in Mozambique gearriveerd, samen met Aalt Stouwdam uit Oldebroek. Hij is al met 1 van de tractoren aan de gang geweest om te repareren en daarbij een paar beste lasogen opgelopen. (ik vraag hem nu gelijk of hij nog iets heeft mee te delen. Ja, zegt hij. ‘Het is hier een fantastisch gebeuren zo maar in Mozambique, waar heel veel mensen blij mee zijn’). Hij zal hier 3 weken logeren.

Ben zelf bijna vier weken in Nederland geweest. Zo links en rechts nog wat gewerkt en vergaderd. Er zijn allerlei plannen gemaakt om hier in Mozambique uit te breiden. Kan allemaal wel tijd kosten, als het doorgaat, maar het klinkt erg mooi.

Ook onze Januari (tolk) heeft vakantie gehad, dus we konden samen weer aan de slag.

Een meisje van vijftien jaar oud bezocht het spreekuur. Ze bleek een man te hebben. Deze man werkt op het moment in Zuid Afrika, dus woonde ze bij de familie van de man. Zo gaat dat hier. Ze bleek van behoorlijk ver weg te komen, ik denk zo’n 60 – 70 kilometer. De man was die kant op gereisd en had dit meisje gevonden. Vervolgens laten weten aan de ouders, dat hij dit meisje als vrouw wilde meenemen. Dat werd dus prima gevonden. Het bleek even later dat de vader was overleden. Dat maakte het ons duidelijk, waarom er zo grif toestemming was verleend door de moeder: à Lozen maar, weer een mond minder te voeden. Het gezicht van het meisje leek niet veel leven uit te drukken.

Daarna kwam er een vrouw met pijnlijke spieren in nek en schouders. Op onze uitleg, dat dit met problemen te maken kan hebben, reageerde ze eerst terughoudend, maar het eind van het liedje was, dat we volgende week een bezoek zullen gaan brengen in een gebied ver weg. We zijn daar nog nooit geweest om over de bijbel te praten. Ze lijkt open naar een nieuwe weg, naar hulp in haar leven. Haar man was verdwenen, al twee jaar.

Ook de vrouw die -met buikpijn sinds een paar weken-  kwam lijkt open te staan voor een verandering van haar levensweg. Ze had zelf al een kind gehad van een andere man. Het kind was overleden toen het drie jaar oud was. De man had ook eerst een andere vrouw gehad, waarbij hij ook een kind kreeg. Dat kind is bij de moeder. Nu konden ze samen geen kinderen krijgen, de vrouw had al een serie miskramen gehad. Nu dus buikpijn. Bij onderzoek vonden we verschijnselen, die ons aan geslachtsziekte deden denken. Over chaos gesproken. We bidden en hopen, dat de Here genade zal geven en inderdaad nieuw leven. Het ligt niet aan Hem in ieder geval.

En passant een moeder, die negen kinderen had gekregen, waarvan er vier waren overleden. Is moeilijk voor te stellen. Toch maakt ze een goede indruk.

In mijn laatste bericht gaf ik aan, dat we voortaan als er een probleem opduikt in ons werken hier of onderling, allereerst dit probleem gezamenlijk in een wekelijkse bijeenkomst, bij de Here zullen brengen en Hem als het ware als directeur beschouwen en om hulp en om een oplossing gaan vragen. Echter, niet iedereen leek het te hebben begrepen. Zodoende wachten we nog af, totdat we werkelijk eenparig in ons verlangen mogen zijn. Ik geloof zelf, dat dat laatste in onze omstandigheden erg belangrijk is, opdat ons ook ten deel zal vallen, wat we begeren. En wat tot zegen dan kan zijn voor mensen hier. Bovendien ben ik er op dit moment van overtuigd, dat het eerst aanspreken van een persoon in geval van een probleem of problemen, het risico van conflict en ergernis meebrengt. Als we eerst naar de Here gaan, vermijden we dat mooi.  Waarmee ik dus niet zeg, dat je nooit een persoon zou moeten aanspreken als er iets niet in orde is. Wat krom is, dat is nou eenmaal krom. Maar wel dat het belangrijk is, wat eerst komt, de Here dus.

Komend weekend hebben we op verzoek van de mensen uit de groepjes, de zondag uitgekozen om met alle groepen samen te komen. We zullen zien.

27-04  Vanmorgen een vrouw op het spreekuur met een baby. Ze komt al een tijd in het groepje in Nhassiwe. Meestal samen met een dochter, die inmiddels een jaar of 18 oud lijkt en aan epilepsie lijdt. Epilepsie en tovenarij lijken hier in dit gebied nogal eens samen te gaan. De baby zou nu volgens de moeder ook epilepsie hebben. Het verhaal leek meer op een koortsstuip. We vroegen de moeder naar problemen of tovenarij. Het was niet mals wat tevoorschijn kwam. De man is een dronkaard en als hij dronken thuis komt, zijn de rapen gaar. Hij had de bijbel van de vrouw al door midden gescheurd en zijn vrouw en kinderen al eens weg gejaagd. Ze moesten buiten in de bush slapen. De vrouw huilde. We zijn samen op de knieën gegaan en hebben geroepen naar de Here. Januari en ik realiseerden ons, dat we de moeder eerst zouden vragen dat haar leven met de Here in orde is, maar net zo goed onze eigen levens. Volgens mij kun je anders net zo goed niet bidden, zoals Jesaja 59 vs. 1 en 2 ons leert.

Mozambique 06101/5   Zondag samengekomen met de diverse groepjes. Het was werkelijk een prachtige dag. Natuurlijk ging eerst weer van alles mis (water was op, de bakker die voor de broodjes zou zorgen had een wondje aan zijn teen en verscheen niet, mensen die we op zouden halen konden we niet vinden en tot slot de onafscheidelijke lekke band. Toch kwam alles weer helemaal op zijn pootjes terecht). We vroegen of er iemand was, die iets op zijn of haar hart had, waarvan de Here de indruk geeft om dat te delen. Ruim drie uur later gingen we wat eten en drinken. Het liep dus storm. Voor mij 1 van de mooiste dagen van m’n leven, zo’n grote groep van tientallen mensen, die de Here Jezus willen volgen. Als je dan bedenkt, dat er ongeveer drie jaar geleden helemaal niks was, dan kun je maar weer zien, we hebben een levende Here. Over drie maanden willen ze weer samenkomen.

Dat was het weer voor de maand april. Ik wens een ieder die het leest, de vrede van de Here toe.

Als iemand wil bidden voor ons, dan wil ik vragen te denken aan hen, die met kettingen door de duivel en alle tovenarij hier gebonden zijn, maar dat vaak al als kind mede door hun ouders is aangedaan.

Shalom, Paul

Voelt u zich aangesproken door alle werk wat er gebeurt en dr. Paul met zijn helpers in Mozambique meemaakt, dan kunt u onze stichting helpen door een eenmalige gift te geven of donateur te worden voor een vast bedrag per maand.

U kunt dit doen door een storting te doen op rek. nr. NL14RABO 0132503646 t.n.v. Stichting Kliniek Závora Mozambique. Secretariaat Stichting: Bikkelstenen 27, 9201 HV Drachten

Erkende Stichting