Nieuwsbrief dr.Paul (juni 2013)

02-06  Gisteren naar Chuma, er waren twee vrouwen en later kwam er nog een derde bij. Het was goed, de vrouwen zijn trouw en maken de indruk, dat ze echt een leven met de Here Jezus willen leven. Werkelijk stoppen met de tovenarij, die altijd zo gewoon voor ze was.

Vandaag naar Nhassiwe. Een andere groep had besloten om hier op bezoek te komen. Het was een hele vergadering, ik geloof wel bijna vijftig mensen. Van beide groepen een man, die er echt voor gaat, zoals we dat in het Nederlands zeggen. Ze spreken vanuit de bijbel en maken ook de indruk, dat dit de weg is, die ze willen gaan. Ik dacht later, zo werkt de Here, het gaat Hem niet om de aantallen, maar om de harten. De ene dag zie je weinig en de andere dag zie je veel.

04-06  Een staaltje van tovenarij – Een man werd ziek en later de vrouw. Beiden aids. De broers van de man riepen diverse tovenaars. Eens toen we onverwachts bij hen op bezoek kwamen was er ook net een tovenaar binnen. Hij smeerde hem snel, ik denk via een achterdeur, en verstopte zich. Ze kennen ons dus, die tovenaars. Volgens de tovenaars kwam deze ziekte door de boze geest van de overburen. Overigens ook nog familie (nichten en neven). Sindsdien is er haat tegen deze familie aan de overkant. Zo zien we maar weer, tovenarij en liegen horen kennelijk bij elkaar. Vijandschap is het gevolg. Alles ten gevolge van de zonde die ten grondslag ligt aan de aids. De duivel in z’n schik.

06-06  Eergisteren is de weggelopen vrouw teruggekomen. We hebben met ze kunnen praten. Het bleek, dat de buren tegen de vrouw alsmaar hadden verteld, dat de man een slechte man is en geen geld aan zijn vrouw geeft, maar het verstopt. Tegen de man zeiden ze, dat hij een slechte vrouw heeft. Zo kwamen ze tegenover elkaar te staan met het bekende resultaat. Gelukkig hadden ze elkaar vergeving gevraagd en konden we samen op de knieën, de Here danken en om Zijn hulp bidden. Overigens, die buren zitten aardig in de tovenarij. Zo zie je, wat een schurkenstreken de duivel er op na houdt.

09-06  Het is vandaag zondag. Gisteren zijn voor een week gearriveerd, Gerritjan Vierhuizen en Arnold Berghorst uit Wezep. Laatstgenoemde brengt een apparaat om brilsterkte te bepalen en ook een waarmee je kunt meten wat een sterkte van bril je nodig hebt. Mooie dingen. Afgelopen vrijdag waren we in Nhanchokwe. Onze indruk is, dat de Here werkt. Een groep die lijkt te groeien in aantal en diepte. Constantino en zijn vrouw waren weer in ons midden. Zijn vrouw is dus terug, hij kan zijn baan weer beginnen en de kinderen zijn goed (en blij). Toen we terugreden was er ongeveer 400 meter verderop een grote groep (ongeveer 15 – 20 personen), die bij de tovenaar zat, die met zijn tovenarijen aan het werk was. Weer zo’n kilometer verderop een groepje met een matig gemotiveerde geit aan een touw. Ze waren op weg naar een voorouderaanbidding, dat een dag en een nacht duurt en waarbij de geit geslacht wordt en zijn bloed gesprenkeld wordt  op de daartoe bestemde plaatsen. Over contrasten gesproken.

De volgende dag kwam om ongeveer 7 uur ’s avonds een vrouw met een ziek jongetje: buikpijn. We hadden het vrijdag ook al gezien op het spreekuur, er leek niet veel bijzonders aan de hand. Nu zag ik hem dus terug, zeer ziek. De moeder komt geregeld in het groepje Nhanchokwe. Ik vertelde al eens over de problemen met haar man, die haar bijbel doormidden scheurde. Deze vrouw dus. Gelijk in de auto, naar het ziekenhuis verderop. Halverwege lekke band. Flink geprutst in het donker. Rijden maar weer. Het jongetje leek zieker en zieker. Iets verder gestopt en naar het jongetje gekeken. Overleden. Ik schat 7 jaar oud. Echt niet leuk. Weer terug om ze naar hun huis te brengen. Vandaag zouden we naar de begrafenis, maar werden later gebeld, kom maar niet. Er waren door de vader maar liefst 4 tovenaars verzocht te komen. Arme moeder. Ze heeft echt niks te vertellen in zo’n situatie. Al met al ging ons plan van deze dag om naar de begrafenis te gaan dus niet door, maar kwam het toen net zo uit, dat een echtpaar uit Nhassiwe  (Jacinto en Felizarda) naar Sjamanenie op bezoek wilde. We hoorden daar van en hebben ze opgepikt en zijn toen samen naar Sjamanenie geweest. Zeer gezegend. Ik vroeg Jacinto wat er de laatste 2 jaar in zijn leven was gebeurd, dat hij nu zo op bezoek ging om anderen uit de bijbel te vertellen. Hij vertelde, dat hij bij het lezen in de bijbel, bij een bepaalde tekst, de indruk kreeg, dat hij dit werk moest gaan doen. Hij twijfelde soms of het echt van de Here was, maar ging gelukkig er wel mee door.

17-06  Gisteren bezoek Sjikweti. Aan het einde vraagt mamma Catharina of we bij haar buurvrouw langs willen gaan, ze is ziek en of we voor haar willen bidden. De hele groep ingeladen en met z’n allen (een stuk of 15) naar de buurvrouw, die anders overigens zelf de laatste maanden ook altijd aanwezig is. We kennen haar al van langer geleden, toen ze een keuze voor de Here Jezus maakte. Wij dus op bezoek. Haar man is in Zuid Afrika en de hulp was gevraagd door de vader van de man. Toen we aankwamen werd ze door twee vrouwen naar ons toe gedragen, van achter een huis vandaan. We zagen direct, dat dit geen gewone ziekte was, maar een bezetenheid van 1 of meer demonen. Ze was niet aanspreekbaar. De bijbel vertelt ons met name in het nieuwe testament veel voorbeelden, hoe de demonen moesten wijken voor de Here Jezus en later met name voor Petrus en Paulus. Wat mij betreft leer ik hieruit, dat er geen definities zijn hoe je hier kunt helpen, maar wel heb ik de indruk, dat er een aantal principes bestaan. We willen graag, dat de bezetene met eigen woorden uitspreekt, dat ze hulp wil van de Here, wat zonder geloof in de Here Jezus nou eenmaal niet gaat. Dat ze zal breken met de tovenarij in haar leven en haar zonden in het licht brengen. Aangezien deze mevrouw niet aanspreekbaar was, zijn we samen neergeknield en hebben de Here om Zijn hulp en ingrijpen gebeden. Samen een lied gezongen. Tijdens het zingen begon ze te huilen en sprak daarna uit, dat ze voor de Here God koos. We hebben opnieuw gebeden samen en ze was op het laatst rustig. We zullen maar weer zien hoe de Here het verder uitwerkt.

Gisteren was Januari gebeld of we naar een begrafenis wilden komen om te spreken van de Here. Dan zeggen we nooit nee en vanmorgen om half negen vertrokken we al. Wat bleek, de man waarover ik hierboven vertelde, was precies een week nadat zijn kind was overleden geconfronteerd met een nieuw sterfgeval. Zijn tante, die bij zijn huis woonde, was overleden. Naar ons bleek aan aids. Toen zijn zoontje was overleden en hij dus ons niet wilde zien, maar 4 tovenaars had uitgenodigd, was mamma Carogina zijn vrouw te hulp gekomen en had een paar dagen voor haar gebeden (de vrouw, die dus haar kind had verloren en een man heeft, die haar bijbel door de midden scheurde en ons echt niet wilde zien). Tot onze grote vreugde had dezelfde man nu deze mamma Carogina gebeld na dit overlijden van zijn tante en gevraagd of ze de begrafenis wilde organiseren en ons wilde uitnodigen. We konden uitgebreid getuigen en de Here aanroepen in onze gebeden. Een grote zegen. Het was wat bewolkt en toen op het laatst de zon doorbrak, was ons gebed, dat een ieder in zijn of haar hart de liefde, troost en nabijheid van de Here mag ervaren, zoals we nu allemaal ook weer de warmte van de zon konden ervaren. De Here is niet een klein beetje groot, de Here is echt groot.

27-06  Ik meen me te herinneren, dat ik in het verleden wel eens heb gevraagd om te bidden, dat de Here een dieper werk in mensenharten zal doen. Vandaag kwam een man, die we al lang kennen. De man van de 8 geiten. Zijn zoontje was al maanden iedere keer erg ziek, hij was ten einde raad. Hij kwam om hulp vragen. Hij ging nu elke week naar de kerk, maar dat hielp ook al niks. Hij gaf ronduit God de schuld, ons niet! Toch wezen we hem er op, dat hij zo echt een verkeerd beeld heeft van God. In de eerste plaats zijn het zonden die tussen Hem en ons instaan. Vandaag kwam hij terug. Hij vertelde, dat hij niet tevreden was met ons antwoord. Echter, toen hij thuis was gekomen, was hem plots in de gedachten gekomen, dat hij ergens bovenin zijn hut nog twee kleine flesjes met olie (die hij van een tovenaar had gekregen) had verstopt. We danken de Here.

30-06   De laatste dag van de maand.

Afgelopen week waren er een half dozijn mensen, die werkelijk oprecht hun leven leken te willen veranderen. We legden ze de weg van de Here uit en gaven pen en papier mee, waarop ze hun zonden kunnen schrijven, die hen door de Here worden geopenbaard. We konden iedere keer samen op de knieen en de Here om Zijn hulp bidden. Er was er één bij met een demon. Ze kwam een paar dagen later terug met een blad vol. Alles bij de Here gebracht en het papier met zonden verbrand. Tot vandaag is er geen demonische manifestatie meer geweest. Het gaat goed.

* Vandaag naar Nhassiwe, zondag.          De man, die een stuk verantwoordelijkheid op zich heeft genomen (Jacinto, zie boven), wordt heftig aangevallen door de duivel. Een buurman (die wij zelf wegens ziekte al eens bezocht hebben, ondanks, dat hij ver weg en midden in de bush woont) laat zijn koeien in de tuin van Jacinto lopen. Toen Jacinto om opheldering kwam vragen, ging de boze buurman naar de politie en vertelde daar, dat Jacinto een tovenaar is. Van de andere kant gezien is het altijd een goed teken als de duivel met zijn nonsens begint, want dan weet je dat je op de goede weg bent. Dan weet je, dat de Here met je is, dat je Zijn hulp kan vragen en Zijn hulp ook zal krijgen. En gelukkig…… is Hij sterker dan de duivel!

Voorwaarts, op naar de overwinning.

Dat de Here Zijn aangezicht over jullie zal lichten.

Shalom, Paul

Voelt u zich aangesproken door alle werk wat er gebeurt en dr. Paul met zijn helpers in Mozambique meemaakt, dan kunt u onze stichting helpen door een eenmalige gift te geven of donateur te worden voor een vast bedrag per maand.

U kunt dit doen door een storting te doen op banknummer NL14RABO0132503646 t.n.v. Stichting Kliniek Závora Mozambique

Secretariaat Stichting:  Bikkelstenen 27, 9201 HV Drachten