Nieuwsbrief dr. Paul (nov 2012)

Stichting Kliniek Závora Mozambique

Voortgang dr. Paul november 2012

Mozambique 15024-11  Sinds een paar dagen weer in Mozambique. Via de zending in Zuid Afrika gereisd en vervolgens met de auto naar Mozambique. Onderweg weer twee keer door de politie aangehouden. Eén keer over een gele streep gereden, die plotseling tijdens het inhalen voor me opdoemde. Er stonden een paar agenten, met vreugde op hun gezicht, me op te wachten. Ze zagen zogezegd een grote vis hun net binnenzwemmen. Ze zagen een rijke buit komen, die hun niet zou ontsnappen. Door wat zinnetjes van ons plaatselijk dialect te produceren en door wat medicijnen te laten zien kwamen we uiteindelijk weg met het overhandigen van een fles frisdrank. Wat ik niet wist, was dat er water in zat. We waren allang weg toen ze dat moeten hebben ontdekt. De volgende keer was een snelheidscontrole, die ik niet in de gaten had. 21 Kilometer te hard gereden. Ook deze agent toonde een brede glimlach: betalen, daar kom je niet onderuit, 120 euro! Dezelfde zinnetjes en een paar tubetjes zalf tegen jeuk tussen de tenen vermochten hier ook de harten vermurwen. Die harten zijn toch ook niet altijd zo keihard als het soms lijkt. We waren de Here hier echt dankbaar voor. De tijd in Nederland was een goede tijd.

25-11 Vandaag mochten we weer voor het eerst een bezoek gaan brengen aan de bush groepjes bij Nhassiwe. We waren allen blij en dankbaar elkaar te weer te ontmoeten. De plek waar we samenkomen was door een eigenaar bezocht. De man is een tovenaar en wilde geld zien omdat we mensen zouden genezen. Ik wist van niks en we hebben voorlopig maar gezegd: ‘Als de man geld wil zien, laat hij ons maar opzoeken in de kliniek en als hij dat niet wil, zijn we ook bereid hem op te zoeken om er over te praten’. We kunnen natuurlijk altijd nog naar een andere plek gaan zoeken. Toch weer mooi als je merkt dat de duivel in actie komt. Je weet dan dat je op de goede weg bent en dat je zo door kunt gaan. We konden duidelijk spreken over Spreuken 28, waar staat dat wie zijn zonden belijdt en nalaat, barmhartigheid zal ontvangen. Vooral dat nalaten. Ik zie en merk dat daar juist de knoop kan zitten, ook in mijn eigen leven, zoals ik de afgelopen tijd over mijn ergernis liet weten.

Hier zie je dat men gemakkelijk doorgaat met hoererij of naar een tovenaar gaan. Het is zo ingeslepen en die hartstocht is zo gloeiend sterk, dat werkelijk de kracht en het leven van de Here Jezus alleen, in staat zijn om nieuw leven zichtbaar te laten worden.

01-12 Afgelopen anderhalve week een aantal malen contact gehad met het echtpaar, dat we vlak voor mijn vertrek naar Nederland hebben bezocht. Ze kwamen naar de kliniek en hadden werkelijk een papier vol geschreven met hun zonden. We haalden al lucifers om het papier in de fik te steken als we samen zouden hebben gebeden. Ergens had ik er diep in m’n hart niet helemaal vrede mee. Ik had recent in een boekje van Marie Monsen gelezen over mensen, die kwamen vragen om samen om vergeving te bidden, terwijl ze eigenlijk nog niet helemaal alles in het licht hadden kunnen (willen) brengen. Ze noemde dit, dat je niet een onrijpe vrucht zou plukken. Dit nu zat ergens in m’n kop: die onrijpe vrucht. Toen maar een beetje stil gehouden en afgewacht. De man vertelde wat later, dat als hij al zijn zonden zou moeten opschrijven, dat hij dan nog heel wat velletjes papier kon vullen. Toch hebben we maar aangemoedigd om echt schoon schip te maken. Vandaag kwam de vrouw weer met dezelfde lichamelijke klachten en bleek, dat ze nog steeds niet echt met tovenarij had gebroken. Er waren nog tovermiddelen bij haar vader, die ze zelf gekocht had. Ze had ook nog een uiting van demonische bezetenheid recentelijk getoond. We zullen maar zien hoe de Here leidt. Het bezoek gisteren in Nhanchokwe was zeer bemoedigend. Een grote groep met echt erg veel enthousiasme.

Mozambique 039Alle keren, dat ik alleen was de afgelopen maanden konden we altijd onze bezoeken doen, nooit een bevalling er tussendoor of een spoedgeval. De eerste twee keren, dat we weer met z’n tweeën waren (de Duitse verloskundige), was er precies op de momenten, dat we op stap gingen, een bevalling. Die kon dus door de verloskundige worden gedaan en wij konden op bezoek. Voor mij toch wel echt een wonderwerk van de Here.

Het lag erg op m’n hart, de tijd dat ik in Nederland was, dat we zo geregeld mensen treffen, die Jezus willen aannemen als hun Heer en Heiland, maar even zo goed doorgaan met het er op na houden van een vriend(in) of het bezoeken van de tovenaar. Ik ben een christen, maar ziet mijn leven er ook uit zoals de bijbel zegt dat het leven van een christen zal zijn? Januari (tolk) bleek dit ook bezig te hebben gehouden. Als gedachte kwam op, om een weekend te gaan houden met deelnemers van alle groepjes, waar we momenteel geregeld bezoeken kunnen brengen. Als we dit nu een paar keer hebben voorgesteld, blijkt er groot enthousiasme. We leggen uit, dat we dan juist willen stilstaan bij wat ik net schreef, het christelijke leven. Verder kennen we een man, die in een eindstadium van aids lijkt. Zwak en uitgeteerd, en komt niet meer van zijn bed af. Hij kwam samen met zijn vrouw in een van de groepjes. Ze waren nu onderdak bij familie, die voor hen zorgde. Ze hebben namelijk geen kinderen. Deze familie ging echter weer aan het werk met het bezoeken van de tovenaar. We boden aan om hen in een van onze nieuwe kamers te laten komen wonen. We kunnen dan verzorgen, de andere mensen van het groepje willen graag op bezoek komen, en we kunnen de (grote) wonden zelf wat makkelijker controleren. Bovendien is hij dan ‘uit de stank van de tovenarij’. Dit was een mooie start voor mij in het benutten van de nieuwe kamers.

Het is weer goed om terug te zijn in Mozambique, ik ben dankbaar. Wat overigens niet zegt, dat ik m’n gezin niet mis. Wat ik terugkrijg is echter meer dan ik inlever c.q. geef.

Als iemand voor ons wil bidden:

– bid voor opwekking, dat de Geest van God zelf komt om in mensenharten te werken. Om te werken, wat alleen Zijn Geest kan werken.

– dat we ons leven zullen zien, niet door de ogen van de tv of de krant of de computer  (hoe de wereld of de politiek of onze idolen vinden dat we moeten leven), maar zoals de bijbel dat vertelt.

Shalom,  Paul